Ga maar

Op ons levenspad ontmoeten we vaak anderen met wie we een tijd samen oplopen, soms kort, soms langer. Sommigen gaan ons voor, ons achterlatend op onze plek; later komen wij na.

Het volgende gedicht maakte ik met in mijn gedachten de hoogspanningsmasten en draden die je overal ziet, langs de weg en in de weilanden. Als je eronder staat zijn de draden ver uit elkaar, kijk je achter- of vooruit dan lijken ze elkaar te ontmoeten.

Ga maar

ik volg de lijnen in het landschap
vanaf mijn plaats
tot aan de horizon
hier zijn ze nog apart
ginds reeds een eenheid

jij gaat vooruit
de einder bindt ons
ook van achter
we zijn één

mijn standplaats is voorlopig hier
hier ben je veraf
ginds zijn we weer samen

ik kom je na
nog even wachten

Ga maar