Fundament

Ik zit te meimeren achter een raam bij Isala. Gerdien ligt op de IC voor een trombolyse behandeling. In verband met mogelijke bloedingen is er sprake van verhoogde dijkbewaking.

Ik heb zicht op de ingang van het ziekenhuis waar het een komen en gaan is van patienten en bezoekers. Mijn eerdere ervaringen vertellen me dat sommige patienten geen bezoekers zijn; ze komen slechts en hun gaan speelt zich af in een andere dimensie.

Er komt veel zichtbaar en waarschijnlijk nog veel meer onzichtbaar leed en verdriet voorbij. Toen ik eens in de oude Wezenlanden zat voor een andere dochter had ik zicht op een troostend kunstwerk, het Onze Vader in glas, en vroeg me af waar de hoopvolle afsluiting was gebleven. Lees verder. Hier geen zichtbaar teken, ook onze dominee had zich daarom ook al eens zorgen gemaakt. Wat is de ‘grondslag’ van Isala; zou het op een stevig ‘fundament’ staan?

Het is die gedachte die me aan het meimeren zet. Wat is de functie van een fundament? Stevig- en vaststaan voor als het gaat stormen in je leven, of als het zelfs maar een beetje waait zo nu en dan? Als ik naar de stroom van bezoekers kijk voel ik me ‘bewogen’ in meerdere opzichten; compassie, geroerd; spiegel van en voor mij?

De vele liederen, die ik in de afgelopen dagen aangereikt heb gekregen door mijn geloofsgenoten, verhalen van een andere functie van een fundament; ze spreken over een Fundament dat al je zorgen en verdriet wil dragen, tenminste als je ze wilt, kunt, durft los te laten. Oefening baart kunst, ik moet thet toegeven en ik ben blij en dankbaar dat ik samen met anderen – vaak op de zondag – daarop gewezen mag worden en samen mag doorleven.

Ik gun het ook de passanten die in dat opzicht meedereizigers (zouden kunnen) zijn in de wetenschap dat het Fundament sterk genoeg is om ons allemaal te dragen, in alle opzichten.