18 + 1 reizigers

Met z’n 18-en staan ze daar voor in de kerk – reizigers – . Even een moment van rust om aan medereisgenoten te zeggen wat ze willen: niet (langer) alleen op reis, maar met de God die hun riep.

Door mijn camera gezien heeft het iets weg van een schouwspel; je bent meer waarnemer dan deelnemer. Hoeveel camera’s zijn er in de kerk? Als ik de mijne laat zakken komt het dichtbij. In mijn gedachten klinkt het lied Sta eens even stil bij Goede Vrijdag van Matthijn Buwalda. Thuis rusten of bij het kruis stilstaan, stilstaan in een druk leven?

18 Jonge levens en sommigen nu al met een heel verhaal. Bij een enkeling sta ik stil bij wat ik weet. Mijn eigen dochter is één met hen en één van hen. Ook zij mocht op catechisatie eerst haar eigen verhaal vertellen om te ontdekken wat ze weggeeft als ze zichzelf aan God geeft. Gisteravond was het nog laat geworden omdat ik persé een gedicht voor haar wilden schrijven. Een gedicht – een reisverslag tot nu toe – ; van geboorte, groei, twijfel en vertrouwen om uit te komen bij Gods trouw en liefde. Laat sloot ik dankbaar mijn ogen omdat ik geschreven had wat ik bedoelde. Nu sluit ik ook even mijn ogen en in gedachten geef ik ze dezelfde woorden mee. Hoe gaat hun reis verder? Van een enkeling ken ik de volgende halte al, een halte waar ze bang uit zullen stappen, wetende wat er komen gaat – maar gesteund door Hem die hen niet verlaat omdat Hijzelf weet wat het is door God verlaten te zijn. 18 levens – zo verschillend.

Mijn camera roept en ik probeer vast te leggen wat ik ervaar. Een mooie rustplaats is het hier; 18 jongelui staan even stil – ik ook? Hier kom ik weer tot rust zingt Buwalda. Een boodschap ook voor mij die het liefst hard rondloopt om van het leven niets te willen missen.

Na de dienst gaan onze levens weer uit elkaar, maar als reizigers zullen we elkaar op onverwachte plaatsen en tijden weer tegenkomen.

Lang liet zo’n moment niet op zich wachten. Aan het begin van de middag tref ik de achterbuurman plus jonge dochter bij de huisartsenpost. ‘Dag buurman’, zo zie je elkaar nog eens. De receptioniste in boosheid achterlatend – pijn doet rare dingen met je – verlaten we toch goed geholpen de post. Het is verbazend hoe snel je mooie dingen kunt vergeten, de dienst van vanmorgen bijvoorbeeld.

Om vijf uur pillen halen, onderweg laat ik mijn cocktail van emoties overstemmen door Matthijn. In de apotheek ontmoet ik een andere medereiziger: oogzalf halen voor zijn jonge zus, die ik eerder die middag ontmoette met haar vader. Samen wisselen we reisverhalen uit: wat een betrokken joch! Ik bid in gedachten dat ik hem ook eens voor in de kerk zie staan – even stilgezet – net zoals die andere 18 van vanmorgen.

Dan zal ik terugdenken aan onze ontmoeting van vandaag. Misschien vertelt hij dan ook zijn eigen reisverhaal. Weet je nog buurman …..

Behouden reis knul en we’ll meet again …..

PtL !

7 juni 2010