Sex in the City

Posted on

Vaak weet ik pas aan het einde van een stukje welke titel ik er boven zet. Dit keer is het anders. Gezien de overeenkomsten van een aantal ‘ontmoetingen’ afgelopen zondag zult u dit spoedig begrijpen.

Gezeten tussen onze pubers luisterde ik zondagmorgen naar een dominee uit een naburige gemeente. Het thema was vooraf aangekondigd en daarom hadden we ons best gedaan om er allemaal te zijn (met name de pubers bedoel ik dan). Hij zou het over seks gaan hebben, pubers en seks. Ik moet toegeven dat ik op sommige momenten met rooie oortjes zat te luisteren naar wat de beste man allemaal voor het voetlicht bracht. Gelukkig deed de ringleiding het niet zodat het aantal oudere kerkverlaters meeviel; alhoewel – zij zouden nog wel eens de minst te ontnuchteren groep kunnen zijn in de kerk. Onze groep met opgroeiende pubers zou wel eens het meest last kunnen hebben van ‘kop in het zand’ gedrag. Wij natuurlijk niet, want wij houden van de harde werkelijkheid, misschien wel om dat we die soms van heel dichtbij in de ogen zien.

En die werkelijkheid is hard. Er is nauwelijks verschil tussen de jeugd binnen en buiten de kerk, hooguit een jaartje als het gaat op ervaringen opdoen. Gezien de verhalen die we zo links en rechts op gedempte toon horen voor ons niet echt een verrassing, maar wel een discussiepunt voor ons als opvoeders onderling. Helaas ontmoeten we bij dit onderwerp vaak dezelfde gelatenheid als bij zo vele andere onderwerpen. Het gemak waarmee de praktijk tot norm wordt verheven stoort ons met enige regelmaat. Mijn motto is derhalve ‘dat het praktisch wel mogelijk moet zijn om principieel te blijven’- met een forse knipoog welteverstaan, zo’n van der Sar knipoog als hij tegenover een strafschopnemende nieuweling staat.

Gelukkig sprak de dominee ook over de verantwoordelijkheid – sterker nog, hij begon ermee – die wij als ouders in beloftevorm bij de doop op onze schouders hebben genomen. Meesterlijk liet hij middels een inkortende beamer-tekst zien dat we er vaak niets van terecht brengen.

Gek dat wij vroeger aan tafel nooit uit het Hooglied lazen, het zou mooie gespreksstof opgeleverd hebben. Maar ja, in die tijd, in onze tijd, moest je het hebben van een plots gevonden boekje op je kamer. Ondanks het feit dat we zelf nu een stuk opener zijn naar onze eigen kinderen heb je na zo’n preek toch het gevoel af en toe de boot gemist te hebben. En met ‘we’ bedoel ik dan niet alleen ons als ouders, maar ook als geloofsgemeenschap. ‘Als je haar maar goed zit’. Wat we in de preek een beetje gemist hebben is het appel op de collectieve verantwoordelijkheid. Natuurlijk voelen we ons als ouder door de doopbelofte aangesproken, maar een ondersteunende hand uit je omgeving zou af en toe ook niet weg zijn. Natuurlijk ga je voor de beste opvoeding, ook bij uitbesteding van een deel daarvan binnen je eigen kring, maar of je daar dan automatisch vanuit moet gaan dat je kind op alle terreinen de juiste krijgt? Na afloop van de preek hoorden we iemand zich afvragen wat je met zo’n preek moet als jezelf boter op je hoofd hebt. ‘Praten dus’ zeiden we, ‘eerlijk zijn, naast je kinderen gaan staan. Anders kun je het gesprek over de rest van de geboden ook wel vergeten’. We wachten met spanning de volgende preek in deze serie af. Die gaat over ‘hokken of huwen’. Die jeugd van tegenwoordig toch !

’s Middags luisterde ik vanwege een aanhoudende buikgriep via het internet naar een vriendendienst van de GKV in Arnhem. De dienst ging over helden, ze hebben het daar vaker over. In de preek ging het over U2 / Bono, die ook een held en zelfs een profeet genoemd werd door de voorganger (na Googles vertaling in het Engels ‘Cabbins’ genoemd – leuk knopje op die site). Ik ga er verder niets over zeggen omdat ik bang ben er maar iets aan te kort te doen, aan de preek en aan Bono. Luister zelfs maar eens via hun site; om stil van te worden.

Stil werd ik ook van de held die die middag de ruimte kreeg zijn verhaal te doen; René Ruitenberg. Hij vertelde hoe hij als jonge sporter zowel financieel als lijfelijk een bij na goddelijke status verwierf. En hoe het in het schaatswereldje toeging destijds. Meer, meer en meer, ook wat de vrouwtjes betreft. Uiteindelijk had hij er genoeg van en zeker na een auto-ongeluk in zijn eigen dorp waarbij zijn schoonzus omkwam vroeg hij zich in toenemende mate af waar hij allemaal mee bezig was. Via een soort Alpha cursus ging hij uiteindelijk door de knieën, met zo vele anderen uit zijn directe omgeving. Een aangrijpend verhaal, zeker toen hij het had over zijn overspel en hoe hij dit aan zijn vrouw bekende. Dan zul je om met Bono te spreken moeten geloven dat de Liefde in jou geloofd in plaats van dat jij in de liefde geloofd. Onder het luisteren dwaalde ik over de internetpages van de stichting van René; ik heb er snel een NT besteld met commentaar van vele andere christen sporters – bestemd voor mijn wielrijdende zoon..

De volgende ‘dienst’ die we als gezin meemaakten die zondag was van een heel andere orde. ‘Ds’ Peter R. de Vries zond ondanks een gerechtelijk verbod toch beelden uit van een meervoudig kindermoordenaar en -verkrachter. Schokkende beelden waarbij je je steeds afvraagt wanneer je de TV gaat uitzetten. Nee, we waren toch voor de harde werkelijkheid? Met name onze dochters waren aangedaan. Wat wil je? Leeftijdsgenoten die misbruikt en afgeslacht worden – je zult het maar meemaken! Wat bij mij vooral is blijven hangen is de impact die de moorden en het misbruik hebben gehad op de vriendenkring van de slachtoffers, velen konden het leven niet verder leven zoals ze gewild hadden. Enorme blijvende schade. Hier zie ik parallellen met de twee andere verhalen.

Ook vanuit mijn directe omgeving weet ik welke de enorme, levenslange schade aangebracht kan worden door eigen of andermans gedrag; want als je genomen bent kun je jezelf niet meer geven.

Het roept de ‘broer’ in me op uit Hooglied, die er alles aan doet om zijn jonge zusje te beschermen. Muren en sloten aanbrengen rond een kwetsbaar kind, dat eenvoudigweg de eigen tijd moet krijgen om ‘er aan toe te zijn’. Van binnenuit, door de Geest geleid. Zoals God het bedoeld heeft.

 

Hooglied 8:8 

Wij hebben een zusje, borsten heeft ze nog niet. Wat doen we met ons zusje als de mensen over haar gaan spreken? 9 Was zij een muur, dan bouwden wij er zilveren kantelen op. Was zij een deur, dan sloten wij die met een balk van cederhout.

12 april 2010