Hopen is rusten

Posted on

Afgelopen zondag woonden we een Vesperdienst bij in de kerk waarvan mijn oudste zoon en vrouw ‘vriend’ zijn; lid worden was een stap te ver. We hadden niets afgesproken zodat we bij het binnengaan blij verrast waren hen aan te treffen. Zeven uur ’s avonds is een passende tijd, dan kun je overdag nog tijd besteden aan zaken die je ook belangrijk vindt. Soms delen je kinderen hun leven anders in dan jezelf gewend bent. Toch kan ik ze loslaten omdat ik hoopvol ben.

De Vesperdienst was opgebouwd volgens het ‘Lectio Divina’; vier keer een tekst lezen en ondertussen een “stilteruimte” betreden; een ervaring rijker. Jesaja 40: 29-31: over niet moe worden, terwijl het wel zo voelt; als het stil om je heen wordt vult moeheid snel de leegte. Moeheid die gelukkig overging in rust en rust die overging in ruimte om te ervaren dat ik leef met en uit hoop.

Hoop; een woord dat deze week vaker op mijn pad kwam. Een stukje in onze krant over bitter geworden ouders die hun kinderen de verkeerde kant op zien gaan en dan in een doopdienst horen dat het wellicht hun eigen schuld is; alsof geloof je eigen verdienste is. ‘Er is hoop dacht ik’ denkend aan al die voorbeelden waar het kind uiteindelijk weer ‘thuis’ kwam.

Donderdags wandelde ik bij volle maan met een tiental mannen van mijn eigen gemeente acht kilometer om een grote plas heen. “Hij loopt maar wordt niet moe” – de Jesaja boodschap liet me niet los tijdens de wandeling. Hoe kan het dat je als ouder maar steeds doorgaat ook als je door God gegeven kinderen je veel zorgen baren? “Hij rent, maar raakt niet uitgeput”. Echo’s van de Vespertekst. “Zullen we vier rondjes maken”?

Als mijn vrouw en ik het even ‘gehad’ hebben – moe geworden zijn van puzzels en raadsels – lopen we vaak een rondje om bij te praten, een rondje dat soms eindigt in het stadcafé waar het aan onze tafel dan vaak stil is; in gedachten verzonken hebben we dan ongemerkt de “stilteruimte” betreden. Het woord ‘hoop’ komt dan ook vaak langs als werkwoord want we willen het graag allemaal zelf doen.

In de Visie van deze week stond een stuk met als titel: “In Gods wachtkamer” https://www.eo.nl/geloven/nieuws/item/in-gods-wachtkamer/. Ik heb het met mijn mede wandelaars gedeeld omdat het thema’s als rust en hoop oproept bij me, iets wat ik met hen wil delen. Met hun wil ik ook de CD delen die ik lang geleden kreeg van een vriendin, die wel van het Evangelie, maar niet van Gospel houdt. Een CD van het Chicago Mass Choir waarop het nummer “You Can’t Hurry God” https://www.youtube.com/watch?v=oqZdP7_8_vM dezelfde boodschap in zich draagt als het artikel.

Wachten en toch rustig worden; het lijkt een onmogelijke opgave voor ‘oplossingzoekende’ stervelingen zoals ik. En toch kan ik het worden – rustig –  omdat ik het niet zelf hoef te doen.
Hoe?; mijn antwoordt staat in 1 Petrus 3:15: “erken Christus als Heer en eer hem met heel uw hart. Vraagt iemand u waarop de hoop die in u leeft gebaseerd is, wees dan steeds bereid om u te verantwoorden”. Bij dezen dus ……….